پس از پایان بسیاری از جنگ های بزرگ تاریخ، غرامت های بسیار سنگینی بر طرف مغلوب تحمیل شده است. برای مثال در پایان جنگ جهانی اول، طبق معاهده ورسای، آلمان مجبور به پرداخت غرامت سنگین به متفقین شد. پس از پایان جنگ دوم جهانی نیز غرامت های محدودی از طرفهای ژاپنی و آلمانی گرفته شد، اما آنچه که آمریکا در عوض بدست آورد کنترل کامل بر بخش غربی آلمان و سرمایه گذاری در این بخش و سپس ورود به جنگ سرد بود که آمریکا را عملا به قدرت بلامنازع جهانی و هژمون تبدیل کرد. هژمونی سیاسی، مالی و نظامی که حتی تا پیش از ورود ترامپ به کاخ سفید نیز کمابیش ادامه داشت و کشورهای اروپایی عملا وابسته نظامی به امریکا بودند.
پس از حمله عراق به کویت و وقوع جنگ خلیج فارس (۱۹۹۱)، سازمان ملل کمیسیونی برای دریافت غرامت از عراق تشکیل داد (UNCC). این غرامتها از محل فروش نفت عراق تامین می شد و عمدتاً به کویت و سایر آسیبدیدگان پرداخت گردید. اما بعد از شکست کامل عراق و سقوط صدام حسین در ۲۰۰۳ همه درآمدهای نفتی عراق در حسابی در بانک فدرال رزرو نیویورک نگهداری میشود، این در حالی است که بیش از بیست سال از آخرین جنگ آمریکا با عراق می گذرد.
این غرامت ها ظاهرا بر اساس سازوکارهای حقوقی و قانونی بر گردن طرف مغلوب گذاشته می شود. برای مثال در حقوق بینالملل، اصل «مسئولیت دولت» وجود دارد به این معنی که اگر دولتی بهطور غیرقانونی به دولت دیگر خسارت بزند، باید جبران کند. این جبران می تواند به شکل غرامت مالی، بازگرداندن اموال و یا جلب رضایت و عذرخواهی رسمی باشد.
اما نکته مهم این است که هیچ دادگاه جهانی با قدرت اجرایی خودکار برای تحمیل این غرامتها وجود ندارد. و ضمانت های اجرایی این غرامت ها معمولاً از طریق توافقنامه صلح و تعهدهایی که طرف مغلوب می دهد و یا توسط قطعنامه های شورای امنیت سازمان ملل و یا از طریق فشارهای سیاسی و اقتصادی تامین می شود.
این به این معنی است که آنچه که در عمل به اجرا در می آید، سازوکارهای سیاسی است تا حقوقی و قانونی. و بسیار طبیعی است که سازوکارهای سیاسی در درجه نخست در دست قدرت های بزرگ جهانی است و توسط این قدرت ها تعیین و تحمیل می گردند.
آنچه که در این رابطه مهم است و لازم است به آن اشاره شود، این واقعیت بارها تجربه شده است که برای طرف پیروز جنگ مهم نیست چه دولتی در کشور شکست خورده کنترل کشور را به دست می گیرد. دولت جدید در هر حال می بایست غرامت های جنگی را به طرف های پیروز بپردازد، یا در شکل مالی، یا سرزمینی، از طریق سپردن بخشی از سرزمین به دولت پیروز، یا پذیرش حضور نظامی خارجی درازمدت در کشور خود.
از این نظر می توان گفت که نتیجه جنگ جاری بین آمریکا/اسرائیل و جمهوری اسلامی هرچه باشد، یعنی یا حاکمیت جمهوری اسلامی بر سرپا بماند و یا حکومت دیگری بر سر کار بیاید، این ملت ایران است که باید سرانجام تمامی هزینه های جنگ جاری را برای دهه ها، به شکل غرامت بازپرداخت کند.
واقعیت این است که جنگ فعلی به مرحله ای رسیده است که صرفا یک آتش بس ساده پایان ماجرا نخواهد بود. قطعا در مذاکراتی که بین طرف آمریکا و جمهوری اسلامی (بر فرض بقا و قبول آتش بس و ترک مخاصمه) صورت خواهد گرفت، صورت حساب هزینه های جنگ روی میز گذاشته خواهد شد. حتی در صورتیکه جمهوری اسلامی سرنگون شود و یک حاکمیت جدید نیز شکل گیرد، سرانجام تمامی هزینه های جنگ که کشورهای دیگر متحمل شده اند از جیب مردم ایران پرداخت خواهند شد.
پس از حمله عراق به کویت و وقوع جنگ خلیج فارس (۱۹۹۱)، سازمان ملل کمیسیونی برای دریافت غرامت از عراق تشکیل داد (UNCC). این غرامتها از محل فروش نفت عراق تامین می شد و عمدتاً به کویت و سایر آسیبدیدگان پرداخت گردید. اما بعد از شکست کامل عراق و سقوط صدام حسین در ۲۰۰۳ همه درآمدهای نفتی عراق در حسابی در بانک فدرال رزرو نیویورک نگهداری میشود، این در حالی است که بیش از بیست سال از آخرین جنگ آمریکا با عراق می گذرد.
این غرامت ها ظاهرا بر اساس سازوکارهای حقوقی و قانونی بر گردن طرف مغلوب گذاشته می شود. برای مثال در حقوق بینالملل، اصل «مسئولیت دولت» وجود دارد به این معنی که اگر دولتی بهطور غیرقانونی به دولت دیگر خسارت بزند، باید جبران کند. این جبران می تواند به شکل غرامت مالی، بازگرداندن اموال و یا جلب رضایت و عذرخواهی رسمی باشد.
اما نکته مهم این است که هیچ دادگاه جهانی با قدرت اجرایی خودکار برای تحمیل این غرامتها وجود ندارد. و ضمانت های اجرایی این غرامت ها معمولاً از طریق توافقنامه صلح و تعهدهایی که طرف مغلوب می دهد و یا توسط قطعنامه های شورای امنیت سازمان ملل و یا از طریق فشارهای سیاسی و اقتصادی تامین می شود.
این به این معنی است که آنچه که در عمل به اجرا در می آید، سازوکارهای سیاسی است تا حقوقی و قانونی. و بسیار طبیعی است که سازوکارهای سیاسی در درجه نخست در دست قدرت های بزرگ جهانی است و توسط این قدرت ها تعیین و تحمیل می گردند.
آنچه که در این رابطه مهم است و لازم است به آن اشاره شود، این واقعیت بارها تجربه شده است که برای طرف پیروز جنگ مهم نیست چه دولتی در کشور شکست خورده کنترل کشور را به دست می گیرد. دولت جدید در هر حال می بایست غرامت های جنگی را به طرف های پیروز بپردازد، یا در شکل مالی، یا سرزمینی، از طریق سپردن بخشی از سرزمین به دولت پیروز، یا پذیرش حضور نظامی خارجی درازمدت در کشور خود.
از این نظر می توان گفت که نتیجه جنگ جاری بین آمریکا/اسرائیل و جمهوری اسلامی هرچه باشد، یعنی یا حاکمیت جمهوری اسلامی بر سرپا بماند و یا حکومت دیگری بر سر کار بیاید، این ملت ایران است که باید سرانجام تمامی هزینه های جنگ جاری را برای دهه ها، به شکل غرامت بازپرداخت کند.
واقعیت این است که جنگ فعلی به مرحله ای رسیده است که صرفا یک آتش بس ساده پایان ماجرا نخواهد بود. قطعا در مذاکراتی که بین طرف آمریکا و جمهوری اسلامی (بر فرض بقا و قبول آتش بس و ترک مخاصمه) صورت خواهد گرفت، صورت حساب هزینه های جنگ روی میز گذاشته خواهد شد. حتی در صورتیکه جمهوری اسلامی سرنگون شود و یک حاکمیت جدید نیز شکل گیرد، سرانجام تمامی هزینه های جنگ که کشورهای دیگر متحمل شده اند از جیب مردم ایران پرداخت خواهند شد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر