جامعه مدنی صرفا در وجود نهادهای مدنی و جنبش های صنفی و مطالباتی خلاصه نمی شود، بستر و خاستگاه جامعه مدنی در حقیقت وجدان و اخلاق عمومی و اجتماعی است. در صورتیکه چنین بستری وجود نداشته باشد، جامعه مدنی به معنای واقعی و پایدار نخواهیم داشت.
یکی از علت های اصلی شکل گیری و تکامل وجدان و اخلاق عمومی اما ناتوانی و بی کفایتی نظامهای سیاسی حاکم در ترویج اخلاق مورد پذیرش مردم است. در نبود یک نظام سیاسی مردمی و دمکراتیک و کارآمد، مردم در یک واکنش بسیار طبیعی خود برای سامان دادن امور روزمره خود دست بکار می شوند.
ما این واقعیت را حضور فعال نهادهای خیره ای، حمایت از کودکان، حمایت از خانواده های مستمند و نیز در وجود نهادهای صنفی و مطالباتی می بینیم. در جوامع غیر دمکراتیک و استبدای نهادهای مدنی واسط بین مردم و حکومت نمی توانند باشند، آنطور که در جوامع دمکراتیک شاهد آنیم. در جوامع استبدادی نهادهای مردمی در حقیقت نقش گردانندگی امور زندگی روزمره مردم را بعهده دارند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر